optimistic

เมื่อสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวดูว่างเปล่าและเงียบงัน

ฉันก็เริ่มคิดถึงมุมส่วนตัวที่คุ้นเคย

นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้อยู่มาอยู่ตรงนี้

ที่ที่ฉันสามารถระบายความในใจที่ไม่สามารถบอกให้คนรอบตัวรู้ได้

มุมส่วนตัว...ที่แสนจะเต็มไปด้วย ความหลัง ความหวัง และกำลังใจ

วันนี้...ได้กลับมาตรงนี้อีกครั้ง

ด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถเอ่ยปากบอกกับใครได้

ตอนนี้...ฉันรู้สึกว่ารอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบเหงาและว่างเปล่า

พยายามบอกกับตัวเองว่าทุกสิ่งที่ทำและทุกก้าวที่เดินนั้น...ฉันเต็มที่แล้วจริงๆ

บางครั้งก็ถูกมองว่าผิด ทั้งที่ไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเลยแม้แต่น้อย

เหนื่อย...กับการที่ไม่มีคนเข้าใจ เหนื่อย...กับการทำอะไรเพื่อคนที่ไม่เห็นค่า

ภาวนาเหลือเกิน...ให้ตัวเองเข้มแข็ง

ยิ้มได้ แม้จะเหนื่อย  หัวเราะได้แม้ว่าอยากร้องไห้ก็ตาม

p.s.  เมื่อไหร่จะได้ยืนข้างๆเวลาที่คุณเครียดหรือทุกข์ใจ

       ขอแค่ได้ยืนข้างๆโลกส่วนตัวใบนั้น ไม่ต้องให้ฉันเข้าไปยืนข้างในก็ได้

       จะมีวันนั้นมั้ยนะ ?

       +++ หวังว่าอ้อมกอดของ exteen จะยังอบอุ่นเหมือนเดิม